Muggio

Muggio ligt op 665 meter, ongeveer tien kilometer ten noordoosten van Mendrisio, in het dal waaraan het zijn naam gaf: het zuidelijkste van Zwitserland, uitgesneden door de middenloop van de Breggia. Bij het dorp horen de gehuchten Scudellate en Roncapiano. Het gebied is voor drie kwart bebost — op de 8,39 vierkante kilometer van de voormalige gemeente 77,1 % bos tegenover 8,2 % landbouwgrond.

De naam verschijnt in 852, in de vorm Mugio. Het dal is sinds de oudheid bewoond; in de negende eeuw bewerkten horige boeren hier hoeven, en in 1299 behoorden verscheidene percelen aan het kathedraalkapittel van Como. Kerkelijk hing Muggio lang van Cabbio af: pas na 1673 werd het viceparochie, tot in de negentiende eeuw verbonden aan de moederkerk van Balerna.

Het dorp heeft een geschiedenis van werk en van vertrek. In de vijftiende eeuw hadden zijn ambachtslieden zich toegelegd op het maken van de lange houten riemen voor de oorlogsvloot van het hertogdom Milaan. Later volstonden landbouw en veeteelt niet meer: tussen 1850 en 1940 volgden zware emigratiegolven elkaar op, en sinds de jaren 1950 blijft de bevolking dalen.

Het gebouwde heeft dat vertrek overleefd en is in de ISOS-inventaris van te beschermen nederzettingen als van nationaal belang ingeschaald. De parochiekerk San Lorenzo, vermeld vanaf 1578, werd in 1760 herbouwd naar plannen van Giuseppe Fontana: barokke gevel, trompe-l'œilfresco's in de koepel. Ertegenover staat de Casa Cantoni-Fontana, een woonhuis uit de achttiende eeuw. Daarbij komen de oratorie San Giovanni Battista, bevestigd vanaf 1582, de openbare wasplaatsen, twee neoclassicistische fonteinen uit 1838 naar plannen van Luigi Fontana, en een nevèra op de Alpe Génor.

Waarom deze plek bijzonder is

Weinig dorpen bewaren zo'n nauwkeurig spoor van hun oude ambacht: in de vijftiende eeuw sneden de ambachtslieden van Muggio de lange houten riemen van de oorlogsvloot van het hertogdom Milaan. Wat vandaag rest zit in het gebouwde — openbare wasplaatsen, fonteinen met zuilen uit 1838, een nevèra op de alp, een in 1760 herbouwde barokkerk —, in de ISOS-inventaris als van nationaal belang ingeschaald. Het dorp is bovendien sinds 2016, samen met Cabbio, lid van de vereniging van de mooiste dorpen van Zwitserland.

Geschiedenis en oorsprong

Het einde van de gemeente Muggio werd voor de rechter beslecht. Op 20 april 2008 werd de fusie van Bruzella, Cabbio, Caneggio, Morbio Superiore, Muggio en Sagno tot een gemeente Breggia aangekondigd; Muggio wees haar af. De Ticinese Grote Raad vaardigde niettemin een besluit uit, waartegen de gemeente beroep aantekende bij het Federale Hooggerechtshof. Het beroep werd verloren en de fusie vond plaats op 25 oktober 2009. Muggio behoudt evenwel zijn patriziato: de families die van de plaats afkomstig zijn, staan in voor het onderhoud van de goederen binnen de dorpsgrenzen.