Étang de la Gruère

De Étang de la Gruère is geen natuurlijk meer: hij werd in de 17e eeuw gegraven, in de gemeente Saignelégier, om een graanmolen aan te drijven. Hij meet ongeveer vijfhonderd meter lang bij zestig breed, is niet dieper dan vierenhalve meter en ligt op 998 meter hoogte. Wat hem omringt is veel ouder dan hijzelf: een hoogveen van 56 hectare, waar het veen in de loop van twaalfduizend jaar tot negen meter dik is afgezet, en waaruit tot 1943 brandstof werd gewonnen.

Het reservaat beslaat vandaag meer dan 120 hectare en staat op vijf federale inventarissen voor de bescherming van natuur en landschap; Pro Natura werkt aan het beheer mee naast het kanton Jura. De veenmossen die het veen opbouwen staan er naast soorten die in Zwitserland zeldzaam zijn en waarvan Pro Natura de verwantschap met de Siberische toendra aanstipt; snoek, baars, karper en zeelt zijn er daarentegen door de mens uitgezet. Een aangelegd pad loopt rond de vijver.

Waarom deze plek bijzonder is

Het contrast past in één plek: een drie eeuwen oude kunstmatige waterplas midden in een veen dat er twaalfduizend telt, en waarvan de negen meter veen het klimaat van de streek archiveert.

Geschiedenis en oorsprong

Kunstmatige vijver, in de 17e eeuw gegraven om een graanmolen aan te drijven. Het omringende hoogveen vormde zich over ongeveer twaalfduizend jaar, met een veenophoping tot negen meter dikte; er werd tot 1943 veen als brandstof gestoken. Het gebied is beschermd — vanaf 1943 volgens het kanton Jura, bij besluit van 5 februari 1980 volgens Wikipedia — en valt onder vijf federale inventarissen; het reservaat overschrijdt 120 hectare, waarvan 56 hoogveen.