Gorges de la Suze

De Gorges de la Suze, oftewel de Taubenlochkloof, strekken zich uit over ongeveer twee kilometer tussen Frinvillier, op 517 meter, en Boujean, op 447 meter, aan de rand van Biel. Ze zijn in de loop van millennia uitgesleten door de Suze, die ontspringt in het Erguël, in het dal van Saint-Imier, en na het doorkruisen van het Juragebergte het Bielermeer bereikt.

De streek was al in de Romeinse tijd bewoond: de grote verbindingsweg van Rome naar Zwitserland liep via Aventicum, Murten, Kerzers en Kallnach voordat hij langs de oostoever van het Seeland Solothurn en Windisch bereikte, terwijl een tweede weg het Grand Marais doorkruiste naar de nederzetting Witzwil, tussen het meer van Neuchâtel en dat van Murten. Een aftakking, bij de Romeinse versterking Petinesca, liep via de Taubenlochkloof, de Pierre-Pertuispas en Augusta Raurica omhoog naar de Jura en daarachter Germanië.

De naam Taubenloch verschijnt voor het eerst in een document uit 1532. De herkomst blijft omstreden: men heeft hem in verband gebracht met de duiven (Taube) die ooit in de kloof nestelden, of met 'Daube', dat een afgrond of gracht aanduidde; taalkundige Andres Kristol herleidt hem daarentegen tot een oudere Alemannische vorm, 'Dubeloch', gevormd op de Keltische wortel dubo- ('zwart'), die ook terugkeert in de Doubs en de Douanne. Een plaatselijke legende herinnert in plaats daarvan aan een meisje met de bijnaam 'de duif', dat zich in de kloof zou hebben gestort om aan de tiran van Rondchâtel te ontkomen.

Een speciaal daarvoor opgerichte maatschappij legde in 1889 een wandelpad door de kloof aan; deze kwam deels vanaf 1927 onder natuurbescherming te staan. Rotsinstortingen hebben er in de loop der tijd meermaals tot tijdelijke sluitingen geleid, gevolgd door beveiligingswerken onder meer geleid door de stad Biel; tegenwoordig loopt de Transjurane A16 aan weerszijden van de kloof, met telkens twee rijstroken omhoog en twee omlaag.

Waarom deze plek bijzonder is

In de loop van millennia sleet de Suze een smalle inkeping in de eerste Jurarug, die de Romeinse weg al gebruikte om via de Pierre-Pertuispas Germanië te bereiken. De sinds 1532 geattesteerde naam Taubenloch plaatst de geleerde etymologie — een Keltische wortel voor 'zwart' — nog altijd tegenover de legende van het meisje met de bijnaam 'de duif'.

Geschiedenis en oorsprong

De kloof is door de Suze uitgesleten in de eerste Jurarug, tussen Frinvillier (517 m) en Boujean (447 m). De streek was al vanaf de Romeinse tijd bewoond: er liep een weg die de versterking Petinesca met Germanië verbond, via de Pierre-Pertuispas en Augusta Raurica. De plaatsnaam Taubenloch, sinds 1532 geattesteerd, kreeg meerdere concurrerende verklaringen, waaronder die van taalkundige Andres Kristol, die hem eerder herleidt tot de Keltische wortel dubo- ('zwart') dan tot duiven (Taube). In 1889 werd er een wandelpad aangelegd, en vanaf 1927 kwam de kloof onder natuurbescherming te staan.