Gorges de la Tamina

De Taminakloof ligt tussen de gemeenten Pfäfers en Bad Ragaz, in het zuiden van het kanton Sankt Gallen. Ze is 8364 meter lang, beslaat een oppervlakte van 0,60 km², ligt tussen 861 en 1330 meter hoogte en bestaat overwegend uit kalksteen uit het Kwartair.

Tussen Valens en het gehucht Bonadivis heeft het water van de Tamina zich de afgelopen 15.000 jaar tot 200 meter diep in de bodem gesneden, waarbij een smalle rotsspleet van ongeveer 750 meter lang en 70 meter diep ontstond, deels overdekt door een natuurlijke brug tussen Valens en Ragol. De Zwitserse geoloog Albert Heim schreef in 1921 dat 'geen andere kloof in de Zwitserse Alpen haar in grootsheid overtreft'.

Aan het einde van de kloof ontspringt een warmwaterbron waarvan het 36,6 °C warme water van 1350 tot 1969 het bad van Bad Pfäfers voedde; sindsdien voorziet ze de gezondheidskliniek van Valens en de thermale baden van Bad Ragaz, waar het water wordt gebruikt bij de behandeling van doorbloedings- en reumaklachten en gevolgen van ongevallen.

Vanaf Bad Ragaz is de kloof sinds 1838 te voet begaanbaar via een rijweggetje; vanaf Bad Pfäfers voert een in de oostelijke flank uitgehakt pad in het zomerhalfjaar tot aan de bron. Een gemarkeerd pad, geschikt voor alle leeftijden, volgt tegenwoordig de hele kloof; de tocht duurt ongeveer een uur en voert over de Taminabrug.

Waarom deze plek bijzonder is

De kloof die de Tamina in vijftienduizend jaar door het kalksteen sneed, sluit zich op sommige plekken tot een natuurlijke brug, tussen Valens en Ragol — een vorming die geoloog Albert Heim in 1921 als ongeëvenaard in de Zwitserse Alpen beschouwde. Aan het einde voedt een warmwaterbron van 36,6 °C sinds de veertiende eeuw ononderbroken de baden van de streek, eerst in Bad Pfäfers, later in Valens en Bad Ragaz.

Geschiedenis en oorsprong

Hoe de natuurlijke brug van de Tamina is ontstaan, blijft omstreden. Een eerste hypothese stelt dat de rivier eerst een smalle groef sneed in de ongeveer zeven meter dikke nummulietkalk, voordat ze de zachtere Seewer-leisteen daaronder bereikte; de daaruit voortvloeiende verbreding van het dal zou de aangrenzende kalklagen hebben laten staan, waardoor de brug ontstond. Een tweede hypothese stelt dat de Tamina zich onder het harde gesteente door vrat en dat de kloof in werkelijkheid een grot is; de sleutelontsluitingen die hierover uitsluitsel zouden geven, bij de natuurlijke bruggen zelf, zijn noch toegankelijk noch zichtbaar. Vóór de bouw van de Gigerwaldstuwdam verdiepte de rivierbedding zich met een halve tot twee centimeter per jaar.