Ondergronds meer van Saint-Léonard

Het ondergrondse meer van Saint-Léonard ligt in de holte van de heuvel Châtelard, in Wallis. Het watervlak meet 260 meter in de lengte bij 29 in de breedte, en het water houdt zich het hele jaar op 11 °C, zonder seizoensverschil. Het vult maar een deel van de holte, die 1.400 meter lang is: aan het eind van het meer verspert een zichtbare steenlawine het vervolg van het stelsel, waarvan de toegang aan speleologen voorbehouden blijft. De encyclopedische bron geeft het op als het grootste ondergrondse meer van Europa.

Wat men er ziet is weinig en blijft lang bij: het van onderaf verlichte kalkstenen gewelf, het heldere water op een rotsbodem en, dieper in de grot, een beeld van de heilige Barbara — patrones van de geologen — boven de boten geplaatst. Drie boten rusten op de bodem: ze zijn er met opzet tot zinken gebracht, om onder de romp iets te zien te geven. Er worden regenboogforellen in het meer uitgezet om de waterkwaliteit te controleren. Langs de kantonnale weg van Saint-Léonard naar Granges openen zich andere grotten in de helling; men vermoedt dat ze met het meer verbonden zijn, zonder dat de bron het vaststelt.

Waarom deze plek bijzonder is

Een watervlak van 260 meter onder een heuvel is al ongewoon; ongewoner nog is dat het maar een fractie vormt van de holte die het bevat — 1.400 meter in totaal, waarvan het vervolg door een steenlawine is verstopt. Het water houdt 11 °C van het ene jaareinde tot het andere, onder de wijngaarden die de helling bedekken, en de enige manier om het over te steken blijft de boot, zoals sinds 1949.

Geschiedenis en oorsprong

Speleologen ontdekten het meer in 1943. Drie jaar later verlaagde de aardbeving van 1946 — 6,1 op de schaal van Richter — het peil. De vaart werd in 1949 toegestaan en de plek werd een gangbaar bezoek. De toegang ging in 2000 dicht, zolang de stabiliteit van wanden en plafond werd verbeterd, en werd in juni 2002 aan het publiek teruggegeven.