Verenaschlucht

De Verenaschlucht opent zich aan de voet van de Weissenstein, op het grondgebied van de gemeente Rüttenen, in het kanton Solothurn. Ze staat op de federale inventaris van beschermenswaardige Zwitserse plekken (ISOS) als cultuurlandschap; de kluizenarij die ze herbergt, gewijd aan de heilige Verena, is Zwitsers cultuurgoed van klasse A van nationaal belang.

Een van de twee kapellen van de kluizenarij stamt deels uit de twaalfde eeuw, wat haar tot het op een na oudste gebouw van de regio Solothurn maakt. De aanwezigheid van een kluizenaar is er voor het eerst vermeld in 1442. Eind achttiende eeuw liet de Franse diplomaat Louis Auguste Le Tonnelier de Breteuil de kloof aanleggen tot een romantische landschapstuin, naar het voorbeeld van de kluizenarij van Arlesheim bij Bazel en de rotstuin Sanspareil in Opper-Franken; de plek werd een geliefd uitstapdoel. In de negentiende eeuw werden er talrijke gedenkplaten en -stenen geplaatst ter nagedachtenis aan Solothurnse persoonlijkheden, onder wie de geoloog Amanz Gressly, wat de kloof het karakter gaf van een openluchtroemzaal. Het pad dat er doorheen loopt staat op de inventaris van historische verkeerswegen van Zwitserland als route van nationaal belang.

Het onderhoud van de kluizenaar wordt al eeuwenlang gefinancierd door de Bürgergemeinde van Solothurn; in 2014 bedroeg deze bijdrage 2000 frank per maand. In 2009 werd zuster Verena Dubacher de eerste vrouw in de functie van kluizenaar van de plek, als opvolger van broeder Johannes Leutenegger; zuster Benedikta Sigel volgde haar op van medio 2014 tot begin 2016, voordat Michael Daum op 26 september 2016 tot nieuwe kluizenaar werd verkozen.

Waarom deze plek bijzonder is

De Verenaschlucht dankt haar karakter aan de in de rots uitgehouwen kluizenarij, waarvan een van de twee kapellen deels uit de twaalfde eeuw stamt — het op een na oudste gebouw van de regio Solothurn — en aan de sinds 1442 vermelde onafgebroken aanwezigheid van een kluizenaar. Eind achttiende eeuw door de Franse diplomaat Louis Auguste Le Tonnelier de Breteuil tot romantische landschapstuin aangelegd, en in de negentiende eeuw bedekt met gedenkplaten voor Solothurnse persoonlijkheden, wordt ze al eeuwenlang gefinancierd door de Bürgergemeinde van Solothurn, die de functie van kluizenaar tot op heden in stand houdt.

Geschiedenis en oorsprong

Een van de twee kapellen van de kluizenarij stamt deels uit de twaalfde eeuw. De aanwezigheid van een kluizenaar op de plek genaamd 'ze sant Frenen' is voor het eerst vermeld in 1442. Eind achttiende eeuw liet de Franse diplomaat Louis Auguste Le Tonnelier de Breteuil de kloof aanleggen tot een romantische landschapstuin, naar het voorbeeld van de kluizenarij van Arlesheim bij Bazel en de rotstuin Sanspareil in Opper-Franken. De plek staat op de federale inventaris van beschermenswaardige Zwitserse plekken (ISOS) als cultuurlandschap, en de kluizenarij zelf is Zwitsers cultuurgoed van klasse A van nationaal belang.