Sent

Sent houdt een zonneterras op de linkeroever van de Inn, rond 1440 meter, in het Neder-Engadin. Het Vallader, een dialect van het Reto-Romaans, is de taal van de meeste inwoners gebleven. De gemeente bestond tot 2015; toen ging ze samen met Ardez, Ftan, Guarda en Tarasp op in Scuol. Het vroegere grondgebied klom tot de Piz Tasna, op 3179 meter, en omvatte de gehuchten Sur En, Crusch, Sinestra en Zuort.

Het dorp wordt voor het eerst vermeld in 930, toen koning Hendrik I een priester uit Ramosch de kerk van de vicus Sindes toevertrouwde — welke van de twee, Sint-Pieter of Sint-Laurentius, is onduidelijk, en de herkomst van de naam blijft onverklaard. Bij de dorpsingang staat de ruïne van de Baseglia San Peder, van omstreeks 1200; na de Reformatie raakte ze in verval, en haar nog overeind staande toren dankt ze waarschijnlijk aan het gebruik als kruitmagazijn. De kerk van Sint-Laurentius werd in 1496 door Andreas Bühler in gotische stijl uitgebreid. Sent heeft veel gebrand: een Oostenrijks leger legde het in 1499 in de as, en vijf grote dorpsbranden volgden, van de zestiende tot de twintigste eeuw.

Wat het eerst opvalt zijn de gevels. Veel huizen dragen sgraffito, in de pleisterlaag gekrast, en vooral de gebogen gevel: een barokke vorm die aan het eind van de achttiende eeuw uit Zuid-Tirol kwam en zo kenmerkend werd dat ze de naam van het dorp aannam. De helling eronder bewaart het spoor van de akkers. Ze werd geterrasseerd voor de landbouw, en de steile stroken die nu de weiden scheiden bestaan uit hagen, waar veel vogelsoorten broeden.

Waarom deze plek bijzonder is

Sent deed alles als laatste: als laatste gemeente van het Neder-Engadin ging het in 1576 over tot de Reformatie, als laatste Engadiner dorp voerde het in 1811 de nieuwe kalender in. Die traagheid liet een heel dorp achter — sgraffito op de pleisterlaag, gebogen gevels die zijn naam dragen — en een helling waarvan de oude akkerranden, nu hagen tussen de weiden, een landschap vormen dat in Zwitserland zijn gelijke niet heeft.

Geschiedenis en oorsprong

Tot het eind van de negentiende eeuw was Sent het volkrijkste dorp van het Engadin. De economie steunde niet alleen op de akkers: omstreeks 1800 verkocht het grote hoeveelheden hout aan Hall in Tirol, en Tiroolse ondernemers dreven er een katoenspinnerij. Begin twintigste eeuw verrees in de Val Sinestra een kuurhuis bij carbonaatbronnen met arseen. Halverwege diezelfde eeuw schakelde de lang op graan gerichte landbouw vrijwel geheel over op veeteelt en melk.